High hopes for the new Polish ambassador to Japan / Nadzieje związane z polskim ambasadorem w Japonii

Piotr A. Głogowski
November 5, 2019

English version PDF: The EU – Japan BRI alternative
Wersja polska PDF: Nadzieje związane z polskim ambasadorem w Japonii

High hopes for the new Polish ambassador to Japan

What happened? On October 1st, 2019 the Polish Minister of Foreign Affairs Jacek Czaputowicz nominated Paweł Milewski as the Polish Ambassador to Japan. He replaced on this position Mr. Jacek Izydorczyk, who had served since February 2017.

The brief description. The bilateral relations between Poland and Japan could be described as model ones in terms of a volatile international environment. The contacts within the network of established formal channels have been smooth and without any controversies. In the recent four years, two meaningful and important agreements between the countries have been signed. In 2015 Poland and Japan signed The Working Holiday Program (ワーキング・ホリデー制度に関する). To date, the agreement is recognized as a special one and Japan already has signed it only with 23 countries/regions. What’s more important at the time of inking the agreement in 2015 Poland was a 13th country (7th among EU members) partner country in this framework

Two years later in 2017 Japanese Minister of Foreign Affairs Fumio Kishida and his Polish counterpart Witold Waszczykowski signed the 2017-2020 Action Plan for the implementation of the Strategic Partnership between Poland and Japan, that could result in various opportunities and extend areas for cooperation. The actual results of this bilateral framework are still to be seen. Nonetheless it must be remembered that every single pact or agreement starts from scratches at the lowest levels of official diplomatic missions and needs time to bring fruits.

The backstage activities at the state-to-state level in the last few years were productive – two important agreements within 5 years between countries who aren’t crucial allies for each other can be as a good achievement – the question is if the results should be better? The problem could be seen with the dynamics of relations and cooperation development at the lower levels. The financial means for diplomatic and para diplomatic operations in Japan provided by Polish MOFA are also insufficient. As it was described in a few previous analyses the Embassy could become a bridge for not so obvious cooperation and the Ambassador can play a major role as a skillful initiator and leader.

Why it matters for Poland?

This short review proves, that Paweł Milewski inherited a stable (in terms of international relations) environment to extend and intensify Polish actions and bilateral cooperation. His abilities to break through and lobbying within structures of Polish MOFA can turn out very helpful.– His previous experience as the director of the Asia-Pacific Department of the MOFA (2017-2019) and Ambassador to Australia (2013-2017) could be priceless not only to increase the importance of Japan Polish MOFA strategy, but also maybe to rise concerns of insufficient budgetary spending provided for Polish official diplomatic missions in the whole East Asia region. Even though he doesn’t have direct previous experience of serving in Japan, his international background should have made him a valuable representative for promoting Polish interests. Currently there are two main questions: 1) about a potential length of his mission – especially in a country like Japan where personal connections are more than crucial to establish a useful arrangement; 2) his future in the context of the promising initial conditions.


Nadzieje związane z polskim ambasadorem w Japonii

Co się wydarzyło? 1 października 2019 roku Minister Spraw Zagranicznych Jacek Czaputowicz wręczył nominację na stanowisko Ambasadora Nadzwyczajnego i Pełnomocnego RP w Japonii Pawłowi Milewskiemu. Zastąpił on na tym miejscu Jacka Izydorczyka, który sprawował swój urząd od lutego 2017 roku.

Zarys tła Relacje bilateralne pomiędzy Polską a Japonią można opisać jako modelowe w turbulentnym środowisku międzynarodowym. Oficjalne kontakty dwustronne na poszczególnych poziomach można uznać w najmniej optymistycznym wariancie za odpowiednie i niekontrowersyjne. W czasie ostatnich 4 lat podpisano dwie znaczące umowy. W 2015 roku Polska i Japonia podpisały program Jedź i pracuj (ワーキング・ホリデー制度に関する). Do dziś umowa jest uważana za specjalną ponieważ Japonia zawarła ją jedynie z 23 państwami/regionami na świecie. Natomiast w momencie podpisywania Polska była sygnatariuszem numer 13 (siódmym pośród państw Unii Europejskiej).

Dwa lata później w 2017 roku ówczesny Minister Spraw Zagranicznych Japonii Fumio Kishida oraz jego polski odpowiednik Wiktor Waszczykowski podpisali Plan Działania na lata 2017-2020 na rzecz implementacji Partnerstwa Strategicznego między Polską a Japonią, który mógł skutkować zwiększeniem możliwości z zakresu kooperacji pomiędzy państwami – pytaniem jest na ile okaże się on efektywny. Należy jednocześnie pamiętać, że wszelkie projekty umów mają swój początek na niższych szczeblach oficjalnych misji dyplomatycznych i dopiero po jakimś czasie mogą przynieść rezultaty.

Zakulisowa praca dna poziomie umów międzypaństwowych okazała się efektywna. Podpisanie dwóch ważnych umów w przeciągu 5 lat przez kraje, które nie są dla siebie nawzajem strategicznymi partnerami może zostać odebrane jako dobry wynik – pytanie, które się nasuwa to, czy rezultaty nie mogły być bardziej owocne? Problemem natomiast może być dynamika samych relacji oraz niewystarczające fundusze przeznaczane przez MSZ. Jak zostało to zaznaczone w poprzednich analizach, ambasada może stanowić swojego rodzaju pomost dla mniej widocznej współpracy, a ambasador może odegrać kluczową rolę jako zręczny lider.

Znaczenie dla Polski

Paweł Milewski odziedziczył spokojny (mając na myśli turbulentność stosunków międzynarodowych) grunt, ułatwiający rozszerzenie zakresu działań oraz intensyfikowanie konkretnych przedsięwzięć. Nie bez znaczenia pozostaną jego zdolności do przebicia się w MSZ i lobbingu – w szczególności przydatnym może się okazać jego doświadczenie jako dyrektora w Departamencie Azji i Pacyfiku (2017-2019) oraz ambasadora do Australii (2013-2017). Wieloletnie doświadczenie zdobyte w MSZ może przyczynić się nie tylko do wzrostu zainteresowania Japonią przez ministerstwo, ale również zaznaczenie problemu przeznaczania niewystarczających funduszy na działalność w całej Azji Wschodniej. Pomimo, że nie posiada on bezpośredniego doświadczenia z Japonią, jego międzynarodowe doświadczenie może czynić go wartościową osobą dla polskich interesów w Japonii. Obecnie należy zadać dwa pytania: 1) o potencjalną długość jego misji – co jest szczególnie istotne w kraju takim jak Japonia, gdzie to właśnie kontakty interpersonalne są kluczem do osiągnięcia większych celów oraz 2) o owoce jego działalności w kontekście obiecujących warunków początkowych

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *